به نام خدا

 

فنجان دروغ گفت، رژ ِ لبت را نمی دهد  

این کافه بوی ِ سرد ِ تو باید بمیری ام

من قاط می زنم که تو را از وجود ِ خود

با هر چه حس ِ ناب ِ جهان شد، بگیری ام!

 

از هرچه بگذرم سخن ِ سنگ خوش تر است

این شیشه سال های ِ مدیدی شکسته بود !

با شعرهای ِ من تو به جایی نمی رسی ،

این دل از عشق ِ آدم ِ دلسنگ خسته بود ...

 

در کافه های ِ شهر، تو را می شود شناخت

سیگار را بخور ... وَ مرا دود پس بده ...

قولت که قول نیست ولی جان ِ من به جز

قلبم هر آنچه سهم ِ تو شد زود پس بده ...

 

فردا بیا دوباره برایم عزیز باش

عیبی ندارد این همه سال است ریده ای ...

یعنی علف برای ِ دهانم لذیذ بود

جز من بزی به این همه گاوی ندیده ای!

 

حتی اگر دوباره خیانت کنی، بکن!

حتی اگر دوباره برینی عزیزمی !

حتی اگر برای هزاران هزار سال

من را به حال ِ مرگ ببینی ، عزیزمی!

 

یعنی بیا برای ِ دلم باش و در دلم

یعنی فقط برای ِ خودم عاشقانه باش

من شاملو شدم که تو معشوق ِ من شوی

هی! آیدا! بیا و برایم "شبانه" باش ... 

 

/ 0 نظر / 24 بازدید