به نام خدا

 

نرودای ِ تو شدم که خنده ات را از من نگیری ...

با چشمانم برای تو می خوانم ... با قدم هایم برای تو می خوانم ... منظور ِ من از شعر، تو هستی ... که نیستی ... " می خواهمت بدجور و تو بدجور می دانی ... خورشید ِ پشت ِ ابر ِ من، تا کِی تو پنهانی؟ " ... نیستی ولی حالا ... به سنت ِ تمام ِ معشوق هایی که می روند و می مانند ... پِترارک می شوم و نبودنت را سانِت می کنم ... هملت ِ استیصال ِ جوانی ِ خودمم ... اوفلیای ِ من اگر باشی، قول می دهم مراقب ِ دوتاییمان باشم از حالا به بعد، برویم شمال، یک ویلای ِ خوشگل بخریم ، نه تو به جنون برسی نه من به انتقام از عموها و عموزاده هات ... آه ... دزدمونای ِ پاک دامن ِ من ... من فریب ِ یاگوی ِ وجود ِ خودم را خوردم ... دستمال ای از دستمال ِ تو پاک تر نیست، عزیز ِ دلم ... هر چه قدر هم نباشی، نمی نویسم ات ... من باید تو را "زندگی کنم" طناز ... من باید تو را زندگی کنم ...

 

نرودای ِ تو شدم تا خنده ات را از من نگیری عزیز ِ دلم ...

باید بگذریم از آن همه درد ... می شود مدادم را بیاوری؟ ... کاغذم را خودم می آورم و تو غر می زنی که "بامداد ِ تو دیری ست تا شعری نسروده است" و می رویم روی ِ تخت ِ تکنفره ی تو که بچسبانمت به خودم و ببویمت و دعوا کنیم سر ِ اینکه چه کسی جای ِ بیشتری اشغال کرده و تو برایم سه تار بزنی بانوجان، و من برایت شاعر باشم – که بلدم ... "شعری مرا بخوان، که به دنیا نخوانده ای " ... و بخوانم و بزنی و گور ِ بابای ِ تمام ِ کسانی که "تو" نیستند ... که فلسفه نمی دانند ... که ادبیات نخوانده اند ... که ساز نمی زنند ... که وقتی می خندند، گوشه ی لبشان چاله نمی افتد و گور ِ بابای ِ تمام ِ اتهام ها که "باشد ! قبول! ... هرچه تو می گویی راست! ... بیا، تا به مسیر ِ کج نرفته ایم، برگردیم " ... باید گذشت از آن همه درد طناز ... باید گذشت از آن همه درد ِ خودساخته ...

 

/ 0 نظر / 42 بازدید