تکه ای -تقریبا- قابل پابلیش از مثنوی ِ حال ِ این روزهایم ...
به نام خدا
تو باید غصه هایم را به جای قصه برداری
و جای خنده ام درد و غم و اندوه بگذاری...
کنار ِ لحظه های ِ بی سرانجامی که من دارم
بمانی تا بگیری بوی ِ استفراغ ِ افکارم ...
سیاهم... رنگ ِ نقاشی کشیدن های ِ اسلامت!
و کافر ... مثل ِ لائیسیته ی چشمان ِ بدنامت ...
دروغم... مثل ِ قرآنت ... و دایم بوی خون دارم
سیاهم... مثل ِ ابر ِ آسمان ِ تیره می بارم!
و اما حس و حالم، حس و حال ِ قرن ِ آهن نیست
و زنگاری که می بینی میانش چیزی از "من" نیست !
فریبم داده اوهامت ، به قرآنی که می خوانی؛
اگر هستی چرا همواره پشت ِ پرده پنهانی؟
اگر هستی چرا حزب ات هزاران است و بر بادی؟
شبی لیلای ِ مجنونی ، شبی شیرین ِ فرهادی ...
تو آن ترکیب ِ موهومی که مس را زرد می سازد
که هر کس قصد ِ کشف ِ راز ِ او را داشت می بازد!
نه حتا نیچه حتا مارکس حتا سارتر حتا من
نه افیون ِ رسالت های ِ خاص ِ توده ی کودن ...
پر از رازی ... الف لام ای ... پر از رمزی ... الف نون ای ...
پر از عین و پر از شین و پر از دل های مجنونی ...
پر از لا ریب فیه و لا شریک و درد بی درمان
پر از هیچی ... پر از پوچی .. پر از دردی ... پر از هجران ...
سراپای ِ وجود ِ تو، سرابی بود و می دانم
که دیگر تشنه، دیگر تشنه، دیگر تشنه می مانم ...