به نام خدا
بدون تو همه چیز مزه ی خرچسونه می ده ... حتا چسفیل ؛ که چس ِ "فیله"...
به نام خدا
تو: یه جای خلوت ... نمی دونم کجا ...
من: ممم... بگو ادامه شو ...
تو: نه ... ادامه ش گفتنی نیست ... بودنیه ...
- ..
- ایرانم یکی دو ماهه !
- ..
- بگذریم گلکم... دارم یه چیزی می نویسم ... دو ساعت دیگه بلاگمو چک کن ... بوس ... بای!
- گذشتن ... بلاگ ... یه سال ... یک سااااااااااااااال!!!!! ... بلاگ نمی خوام ...
راستی ... یه سال چن تا چله می شه؟
- ممم ... سیصد و شصت و پنج تقسیم بر چهل ...
- من بلد نیستم !
- میشه به عبارتی نه ممیز صد و بیست و ...
- چه دقیق! خوبه! ...
- این مدت یه ذره فیزیک خوندم ... که از شاعرانگی بزنم بیرون ... حس شاعری خوب نیس ... یه جا بند نمی شه ... همه ش میره ... همه ش نامردی می کنه ...
- آره ... همه ش میره ... تو فیزیکی که خوندین، چیزی راجب ِ زمان نگفته بودن احیانا؟
- چرا میگن ... اما فرضی و نسبی و تخمی در نظر می گیرنش ... در ضمن، من عاشق سیاهچاله ها شدم؛ اونجاها زمان هم مثه نور گم و گور می شه ...
- عاشق سیاهچاله ها شدی؟ ... بیچاره سیاهچاله ها ...
- ممم ...
- زمان ِ نسبی ... تو این زمان ِ نسبی، نه ممیز صد و بیست و خرده ای، ممکنه بشه نه میلیون ممیز هزار و صد و بیست و خرده ای ... نه؟
- بستگی به ناظرش داره .. اما آره ... واسه من که اینجوری بود... اصلا همین باعث می شد از خودم بدم بیاد ... مثه چله نشینی ِ شمس نبود ... فقد گرسنگی داشت ... فقد لاس داشت ...
- لاس؟
- ال او اس اس ...
- آهان ...
- بعد اصن یادت میره چن تا چله گذشته ... چله ها مثه جهانای موازی میان و فریم فریم می گذرن ... معلوم نیس هر لحظه که چشاتو وا می کنی کجای این مالتی ورس ِ کوفتی هستی!
- "چله نشین ِ نبودن های ِ تو می شوم!" ... شدی واقعا؟
- می دونی، من از این آرکتایپ ِ مسخره ای که توش گیر افتادم و مثه کابوی های ِ فیلمای وسترن، مجبورم آخر ِ داستان که همه به هپی اند شون رسیدن، دهکده رو ترک کنم و برم دنبال ِ کارم، خسته شدم! ...
- مجبور؟!
- آره ...
- کی مجبورت کرده؟
- اجبار، ینی اراده ی انسان ِ محکوم به انتخاب ، تو دنیایی که فقد و فقد یه راه ِ حل پیش ِ پای ِ آدماش می ذاره!
- خب، چرا اون یه راه ِ حل موندن نباشه؟ ... هان؟
- چون نیست ... به همین سادگی ... و الا من عاشق خنده هات شده بودم ... عاشق وفاداریت ... مهربونیت ... ایمیلای ِ مهربونی که بهم می زدی روز و شب!
- برای ِ همین بود که ....؟
- آره ! دقیقا! من ترسیدم!
- گه خوردی! ... گگگگگگگگگگهههههههههههههه خوردی!
- آره ... من کلا گه زیاد می خورم ... نمی دونم چرا ... شاید از ساید افکتای ِ تغییر ِ داروی مصرفی از ادبیات به فیزیک باشه! ...
- ترسیدی؟ ... همین؟ ... به همین سادگی؟ ... اصلا فهمیدی چی کار کردی؟!
- فرار ...
- هه ... از من؟ ... از "من"؟
- نه .. از مهربونیت ... از عشقت ... یه سری بود داشتم ... ینی یه شبی بود ... داشتم ... ایمیلایی که برام زده بودی رو مرور می کردم ... فنلاند رفته بودم از سوئد ... یا قرار بود برم ... تو اون حوالی .. بعد، ... یهو، از این همه عشق و وفاداریت ترسیدم... ینی ... از حجمش! ...
- دنبال ِ بی وفایی بودی؟
- نه بابا! ...
- بی وفایی می خواستی؟ بی عشقی؟
- نه .. اونا عالی بودن ... همه چیمون اون دوران عالی بود ... شبایی که تا صبح ... اما .. یه چیزی ته ِ دلم می گفت، ایت دازنت وورک! ... ینی ... بُعد ِ مسافتمون و تفاوتامون و جدی شدن ِ رابطمون ... دلم نمی خواس وقتت با من تلف شه ...
- اصن مجال دادی جدی بشه؟!
- نه ... تا داشت جدی می شد، کاری کردم که مسئولیت ِ زندگیت، ینی .. مسئولیت ِ خراب شدن ِ زندگیت، نیفته گردن ِ من!
- بله! یه کاری کردی که دیگه هیچ وقت کمرم صاف نشه ... منو شکستی ...
- با انتخاب کردن تاثیر می ذاریم... با انتخاب نکردن هم همینطور ... با بودن می شکنیم ... با نبودن هم همینطور ... من ِ گوزو، این چیزارو نمی دونستم اون موقع! ...
- من داشتم با تو سر ِ حال می شدم ... چرا نفهمیدی؟ ... چرا جای ِ من تصمیم گرفتی؟ ... از دل ِ من چی می دونستی؟ ... چرا خوشیمو گرفتی جاش گریه گذاشتی؟
- می دونم ... ببخشید ...
- نمی دونی ... به هر چیزی که اعتقاد داری قسم، که نمی دونی!
- سعی می کنم بفهمم ...
- "نمی تونی" بفهمی ... مجال ندادی ... یه بلایی سرش آوردی که ... سرم آوردی که ... راهش این بود؟... این جوری قرار بود خوشحالم کنی؟ ... خوشبختم کنی؟ ... اینجوری می خواستی مواظبم باشی؟
- مرسی که جای ِ گلایه، سوال می کنی! ... اما دوس ندارم راجع بش بحرفم ...
- آهان .. دوس داری راجب چی بحرفیم عزیز دلم؟!!!
- نمی دونم ... دارم اذیت می شم الان ... بریم بخوابیم؟
- تا کی ایرانی؟
- بلیت ِ برگشتو اوکی نکردم هنوز ... عید رو هستم فور شور ...
- یه سری چیز میز داری دست ِ من ...
- مهربون نشو باز ... فرار می کنما ...
- گههههههههههه می خوری!
- یه روز قبل ِ رفتنم میام واسه خداحافظی و به قول ِ دوستای ِ مذهبی و شاعر ِ تو، حلالیت طلبی ...
- یه روز قبل ِ رفتن ... ممم .. خوبه! ... ممم .. رو پله های ِ هواپیما چطوره؟! ... یا اون لحظه که خانوم ِ مهماندار داره با دستاش درای ِ خروجی ِ هواپیما رو نشون می ده؟!
- اون سی دی ِ حسین پناهی رو نیار واسم ، لطفا!
- چند ساله که مونده! ... مال ِ خودته!
- خودتو بیاری بسه! .. نمی خوام چیزی ازت یادگاری داشته باشم ...
- میارمشون .. به کس ِ دیگه ای نمی تونم بدم! ... چیز دیگه ای هم هس جز اونا ...
- چی؟
- میارمش!
- نوستالژیک نباشه من جلوت گریه م بگیره ها! ... هنوز اونقدری فیزیک نخوندم که شاعر نباشم!
- به هر حال بیشتر از من فیزیک خوندی!
- اون کتابه که قیصر برات اولش نوشته رو هم بیار ... می خوام از نزدیک ببینم!
- یه کتاب ِ قیصرم کادو گرفته بودم! .. شب ِ چهارشنبه سوری ِ پارسال! ... یادته کی برام گرفته بودش؟
- آره ... خودت!
- یادته کی گفته بود که واسه خودم کادو بگیرم، تا حالم خوب شه؟
- آره ... خودم!
- خوبه ... حافظه ی خوبی داری ...
- بریم؟ ... من راحت نیستم! ... انگار یه وزنه ی دویست کیلوگرمی رو شونه هامه!
- وزن هم نسبیه؟
- آره ... با زمان رابطه داره ... و با سرعت ... مثلا اگه یه پرتقال ِ دویست گرمی رو چهار روز دستت بگیری، روز ِ چهارم فک می کنی وزنش دویست کیلوگرمه!
- واسه همین غصه ی تو تو دلم ... بعد ِ یه سال ... انقد سنگین شد ... نذارش واسه یه روز قبل ِ رفتن!
- چرا؟
- دلیل می خواد؟
- نه!
- خب پس نذار!
- باشه ... بریم بخوابیم؟ ... یا حتا .. بریم نخوابیم؟ ... چون اگه یه ذره بیشتر ادامه بدی دیگه خوابم نمی بره!
- اوهوم ... خوبه که با کمتر ادامه دادن خوابت می بره!
- آدما .. فراموش که می کنن، راحت می خوابن ... مکافات مال ِ وقتیه که فراموش شده ها، دوباره به یاد میان!
- چه قد تلخی .. اون روزا تلخ نبودی ...
- حس ِ این چتمون ، مثه حس ِ صحبتم با مامانم می مونه، وقتی کلاس سوم بودم و تو خونه، با توپ، ظرف ِ چینی ِ مورد علاقه شو شکسته بودم!
- چی می گفتی؟
- یادم نمیاد! ... حسشو یادمه! ... بیخیال .. راستی، امشب اصن از تکه کلامت استفاده نکردی زیاد!
- کودوم؟
- "احیانا"!
- حالم خوب نبود... نیست ... مثه حال ِ تو – شاید!
- می دونم ... مامانمم همین حسو داشت وقتی چینی ِ مورد علاقشو به فاک داده بودم .. اونم اون روز، احتمالا، از لغت ِ مورد علاقه ش استفاده نکرده بوده ...
- مال ِ اون چی بود؟
- "علی جانم" ... این مورد ِعلاقه ش بود ... یادم نمیاد اون شب اسممو صدا زده باشه ... مثه تو .. امشب!
- ولی غصه ی اون شاید فقد یه روز بوده ... یا دو روز ... یه سال که نبوده!
- نه .. یه سال که نکشیده ... البته چند هفته بعدش باز با توپ زدم کاسه ی همون ظرف ِ مورد علاقه ش رو هم شکستم! ...
- دست ِ گلت درد نکنه!
- اما آره ... یه سال که نکشیده به هر حال ... چند روز بعدش دوباره شروع کرد به گفتن ِ "علی جانم" ...
- می فهمم ...
- تو کی شروع می کنی دوباره؟
- نمی دونم ... واقعا نمی دونم ...
- بریم بخوابیم؟
- بریم ... خبر می دی واسه قرار ؟
- آره آره ...
- امیدوارم مثه انتظارم واسه اون شبی که قرار بود بزنگی و یه سال طول کشید، نباشه ... ساعت ِ دوازده و نیم ِ بهار ِ نود ... یکی از شبای ِ تخمیش ...
- خبر می دم ... حسین پناهی رو می دی، یه دونه می زنی پس ِ کله ی این پسر ِ حرف گوش نکنت، منم می رم دنبال ِ کارم که دیگه اذیتت نکنم!
- نرو دنبال ِ کارت! ...
- تو اینجوری می خوای؟
- آره ...
- نمی رم ... به شرطی که قول بدی دوباره اسممو صدا بزنی!
- باشه ... اما به شرطی که تو هم قول بدی دیگه تو خونه توپ بازی نکنی!
- من قول می دم!
- قول ِ شاعرانه نده ... قول ِ فیزیکی بده ... مثه سیب که وقتی قول داد بیفته، افتاد!
- قول ِ فیزیکی می دم!
- مرسی علی ... برو بخواب ...
- می رم .. اما قول نمی دم بخوابم ...
- عیبی نداره ... بیفت رو تخت، چشاتو ببند، یه ذره به تموم ِ چیزایی که تاحالا شکستی فک کن!
- فک کردم ... فک می کنم ... شبت بخیر عزیزم ...
- شب بخیر ...
به نام خدا
من: عینکت هنوز همونه ... نه؟
تو: همونه ... تنها چیزیم که هنوز همون نیست ؛ "خودمم" ...
به نام خدا
تو: بغض ِ خفه کننده ای بود ...
من: چی؟
تو: بغض! ... بغضی که خفه می کرد ...
به نام خدا
ریحانا از تو می خواند ... مولانا از تو می خواند ... بکارت ِ مریم، دندان های به خنده باز نشده ی تو است و ولادت ِ عیسی، قصه پردازی ِ پروردگارِ دروغی ست که خیال می کند که تو روزی به منی که شبی در همان کوچه ی "بی تو مهتاب شبی"، به تویی که باز از آن کوچه می گذشتی شماره داده بودم،پا می دهی ... دریغ ِ آجیلی و غرور ِ جوانی ... احتلام ِ بعد از استمنایی و تردید ِ بعد از استقرا ... تو به من پا نمی دهی ... تو ... انتهای ِ درازی ِ کوچه ی افکار ِ من، سراب می شوی ... آب می شوی ...
می کِشم که نباشی ... می نوشم که نباشی ... دَردی کش ِ دُرد ِ کثافت کاری های ِ عزیز ِ دلم – که تو باشی – می کُشم که بمیری ... می زنم که فراموش کنم، رد ِ گام های ِ ماژور ِ تو ، بر اندام ِ اشتیاق ِ مینور ِ خاطره های ِ خودم را... می جَوَم که ترکَت کنم ... می جویم که بازیابمت ... می روم؛ می روُیم ؛ و از این استیصال ِ باطل ِ سِیر ِ خاطره های ِ تو، سیر نمی شوم! ... دوباره می سُرایمت ... دوباره شاخه نبات می شوی ... ( هات می شوی )... دوباره می خوانمت ... دوباره مهتاب می شوی ... دوباره ... مثل ِ قند ... در دلم ...
تکه ای -تقریبا- قابل پابلیش از مثنوی ِ حال ِ این روزهایم ...
به نام خدا
تو باید غصه هایم را به جای قصه برداری
و جای خنده ام درد و غم و اندوه بگذاری...
کنار ِ لحظه های ِ بی سرانجامی که من دارم
بمانی تا بگیری بوی ِ استفراغ ِ افکارم ...
سیاهم... رنگ ِ نقاشی کشیدن های ِ اسلامت!
و کافر ... مثل ِ لائیسیته ی چشمان ِ بدنامت ...
دروغم... مثل ِ قرآنت ... و دایم بوی خون دارم
سیاهم... مثل ِ ابر ِ آسمان ِ تیره می بارم!
و اما حس و حالم، حس و حال ِ قرن ِ آهن نیست
و زنگاری که می بینی میانش چیزی از "من" نیست !
فریبم داده اوهامت ، به قرآنی که می خوانی؛
اگر هستی چرا همواره پشت ِ پرده پنهانی؟
اگر هستی چرا حزب ات هزاران است و بر بادی؟
شبی لیلای ِ مجنونی ، شبی شیرین ِ فرهادی ...
تو آن ترکیب ِ موهومی که مس را زرد می سازد
که هر کس قصد ِ کشف ِ راز ِ او را داشت می بازد!
نه حتا نیچه حتا مارکس حتا سارتر حتا من
نه افیون ِ رسالت های ِ خاص ِ توده ی کودن ...
پر از رازی ... الف لام ای ... پر از رمزی ... الف نون ای ...
پر از عین و پر از شین و پر از دل های مجنونی ...
پر از لا ریب فیه و لا شریک و درد بی درمان
پر از هیچی ... پر از پوچی .. پر از دردی ... پر از هجران ...
سراپای ِ وجود ِ تو، سرابی بود و می دانم
که دیگر تشنه، دیگر تشنه، دیگر تشنه می مانم ...
به نام خدا
با تو
زیر درخت شاتوت
راس ساعت ِ پنج ...
به نام تو
یک
تو شیرینی ِ عسلی ... تو شیرین ای ... تو عسل ای ... کوچولو که می شوم زمانِ خوابیدن کنار ِ کندوهات ، عزیزا ، در خیالات ِ شیرین ِ شیر/عسلی ِ شب هام، به ترانه گی ِ سینه هات قسم می خورم ...
" دخترک موفرفری / ابروکمون / چادرزری / خوشگل ِ این دو و برا / قشنگ ترین ِ دخترا! / قندونو قند کن / چایی رو دم کن / گلا رو بچین / عروس خانوم! / من و مامانم / با هم دیگه / قراره بیایم / خواستگاریت!" ...
دو
عزیزای من ... بزرگ که می شوم کنار نفس های رژ لبی ات، مرد ِ ماتیک ِ تو که می شوم ، بیا و برایِ تلخی ِ ثانیه هام، شاخه نبات باش ...
" الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها!" / به فاکم می دهد آخر دل ِ زاری که من دارم / از آن چشم و از آن ابرو از آن ماتیک و ریمل ها! ...
سه
"شیوه ی جنات تجری تحت الانهار" دارم، کنار ِ خنده هات ... دارالسلام ِ منی ...
به نام خدا
یک
"تسا مک وت یاشامت یارب اه مشچ نیا ..."
دو
متشادن لد مشج نم ...
به نام خدا
نمی دانی نداشتنِ نغمه برای ساز، کلمه برای شعر... تو برای من ... عزیزا! ... چه سخت است ...
1
موهایت را ... ( و ابروهایت را ) ... رنگ کرده ای ... سوپراستار ِ شهرک غربیم ..." فید این " می شویم از تاریکی ِ دل تنگی های من به روشنی ِ موهای ِ تو و می نشینیم و من سعی می کنم موهای رنگ کرده ی تو را از لا به لای ِ تاهای ِ شال ِ ست شده با مانتوی ِ گل گلی ِ گران ات ببینم ...
- have u ever thaught of debeautifying urself?! u're such a Venus!
+ in ur eyes ...
- be a little ugly plz ... no poetry bears ur beauty ...
+ unless urs ...
غذاها دست نخورده می ماند وسط ِ تقاطع ِ نگاه های ِ تو به اشتیاق ِ من و نگاه های من به گل گلی ِ لباس ِ تو ... "فید آوت" می شویم وسط ِ خیابان ِ ساعت ِ یازده ...
- دیر شده ... ماشین بگیریم ...
- تاریکی ... تو ... من ...
- باشد، قبول ...
پیاده می رویم ...
به نام خدا
به خانه ی دل ِ ما که هیچ !
تو حتی به روی کاغذ هم ...
به نام خدا
تو روی پاهای من بودی و من روی پاهای خودم بند ... باز ِ ابروهای تو نبودم که ابروهای تو سرُ بود و سرا... زیرم می گرفت میانه ی سرازیری هایی نرسیده به ان...دام ِ تو که مرغش من نبودم ...
و من زیر پاهای تو بودم و گرم...ااااااااای تو و اوووف تو و اخ من از وزن ِ عروسک توپولم که روی پا...هایِ گرم نفس ... هایِ داغ ِ تو ... را دوست می داشتم...
آری ... تو روی پاهای من بودی که زیر پا ... هایِ گرمِ نفس هایِ تو داغ می ... "شدم"...
تو الهام بخش ِ شعرهای قشنگ ِ منی ...
به نام خدا
بوی عود پیچیده در اتاقی که تو خودت شمعی ... نوری ... و صدای سه تار پیچیده در حوالی ِ قوس ِ کمرت در آن دامن ِ بلند ِ قرمز ِ رژ ِ لبی ... عاشقت می خواند ... " من از تو خودم را / زبانه شدم / شعله زد به دلت / شور ِ فرهادم ... / تو ماه ِ منی / درد و آه ِ منی ... " که می پری وسط ِ شعر ِ پسرک موفرفری ات به بهانه ی ِ جایزه ... که چه؟ ... که امشب از آن شب های ِ گرم ِ تابستان است ...
بوی تو پیچیده وسط ِ دود ِ عود و رقابت ِ بوی تو با بوی عود، رقابت ِ ادکلن های ِ مارک دار ِ فرانسوی و گلاب های ِ بی خاصیت ِ بهشت ِ زهراست ... و نفس نفس های ِ تو پیچیده میانه ی تنن تنن های ِ سه تاری که چوب است ... که سیم است ... که هر چه هست، از بیداد ِ نفس های ِ همیشه دریغایی ِ تو، نغمه ای نبرده است ...
به نام خدا
دلم فدای ِ دو تا سیب ِ توی پیراهن
هبوط ِ آدمکم زیر ِ پای ِ تیرآهن
دلم فدایی ِ غاری که استوایی ِ توست
و "اقراء"یی که تنم خیس ِ از خدایی ِ توست
دلم فدای ِ لبانی به خون ِ اسماعیل
مسیح ِ گمشده در ربنای تانائیل
دلم فدایی ِ لاکی به پاره گی ِ انار
تنی از این همه تاب ِ زنانه گی سرشار
دلم فدای لبانی که ناز می خندند
مرا به روی خودم تازیانه می بندند
دلم فدایی ِ نازی که ساز ِ روی ِ لبت
و های ِ گرم ِ فشاری که من به روی تبت
دلم فدای ِ دو تا قله ای که می دهدم
شکاف ِ تنگ ِ تمنا که از تو می بردم
دلم فدای ِ هبوطی که سفت نیست هنوز
و حس ِ ناب ِ گناهی که می کنم شب و روز
دلم فدایِ هر از گاه تر گناهی چند
و دار ِ وین ِ دو تا شبه ِ آدمی که خرند
دلم فدایی ِ بویی که باز می دهی ام
کولون کولون بر و رویی که ناز می دهی ام
دلم فدای ِ فلانی که توی بیسارت
منی میانه ی ژرفای ِ دیپ ِ افکارت
دلم فدایی ِ "کا"یی که پاک، مسخ ِ تو شد
و "کاف"ِ میر ِ عمادی که مسخ ِ نسخ ِ تو شد
دلم فدای فرویدی که رفته توی تنت
و عقده ای به فروخورده گی ِ بوی تنت
دلم فدایی ِ چرچیل ِ اخم ِ ابروهات
لواشک ِ بد ِ بی تربیت تر از موهات
دلم فدایی ِ قافی که عین و شین ِ تو شد
و بیستون ِ فلاتی که سرزمین ِ تو شد
دلم فدایی ِ تهمینه های ِ رژ ِ لبت
سیاوشم که بسوزد میان ِ تاب و تبت
دلم فدای ِ غرورم که تیشه می زنی اش
نهال ِ پیر ِ صبوری که ریشه می زنی اش
دلم فدایی ِ "ماز"ت که "خیس" می کندم
و "ساد" ِ سنگی ِ چشمت که "دیس" می کندم
دلم فدایی ِ پارانوئید ِ ابروهات
منی که ناخودم آگاه ِ "اید" ِ ابروهات
دلم فدایی ِ فسطای ِ سوی چشمانت
و شیزوفرنی ِ موهوم ِ شک به ایمانت
دلم فدای ِ مثالی که صورتت همه را
و غار ِ تنگ ِ فلاطون ِ مسلم بن ِ حرا
دلم فدایی خلقی که ساعه می کندت
"ارس" که "طو"ی وجودم شبانه می خوردت
دلم فدایِ خدایی که "لم یلد" به جز آن
"تبارک"ی که تو را می زند زمین و زمان
دلم فدایی ِ "کانت"ی که توی اخلاق ات
"کلایتوریس ِ" زمانی که می شوم داغ ات
دلم فدای ِ تو با نیچه جان ِ خندان ات
و کفر ِ یوسفِ بیچاره در زنخدان ات
دلم فدایی ِ "سُبحنَ مَن یُمیتِ" خدات
که خنده ات برد از هوش ِ من تمام ِ جهات
دلم فدای ِ سه تارت به روی پیشانی
بگو که حرف ِ دلم را دوباره می خوانی
بیا که خسته ام از انتظار ِ بی حاصل
بگو به جان ِ عزیزت همیشه می مانی ...
به نام خدا
غلت ِ اول... که نمی دانم با کدام تای ِ تو شعرش کنم و حدس می زنم که این دو نقطه ی سیاه ِ زیر ِ پتو، حجرالاسودِ کعبه گی ِ تو باشد میانه ی سفیدیِ احرام ِ حدقه ی چشمان ِ پر تمنای من ... دورَت بگردم ...
غلت ِ دوم، پتو به دورمان می پیچد و من بوی تو و تو بوی من و می گیریم و پس نمی دهیم و هر که هر چه می خواهد بگوید ، نگوید که وقت ِ شنیدن نداریم ...
- دوستم داری؟
- دارم ...
- چه داری؟
- همان چیزی که می خواهی ... وسط ِ این همه غلت ... زیر ِ سنگینی ِ گرم ِ این پتوی ِ معطر از تن ِ ما ...
- من دوست می خواهم ...
- دارم ... من دوست،هم، دارم ...
غلت ِ سوم، غلت ِ آخر است و غلط ِ آخر ، که مثل ِ بستنی می زنمت و مثل ِ بوس می کنمت و مانند ِ پیشانی ِ عرق کرده ی تو ، بارانی می شوم .... ( که تو را به گرمای ِ نگاهت قسم که هیچ گرمایی، کویری تر از تقاطع ِ نصف النهار ِ من و ... استوای ِ تو نیست!) ...
به نام خدا
ای وصل ِ تو آب ِ زندگانی / تدبیر خلاص ما تو دانی
از دیده برون مشو که نوری / وز سینه جدا مشو که جانی
می آیی و سیال ِ ذهن ِ مرا به زیر ِ پیراهن ِ گلدار ِ خودت می چپانی که بوی ِ انار بگیرم.
سرم را به زیر می اندازم که " مرا به کنار ِ تو چه کار؟! شیرینی ِ تو از قبیله ی ایرانیان ِ باستان است و جنون ِ من از تبار ِ جاهلی!" ... زنانه می خندی و زنانه تر دل می بری که "فرهادِ من از طایفه ی جنون نباشد، نمی خواهمش ..." فرهاد ِ تو از طایفه ی جنون نیست ... از طایفه ی مجنون است ... به تو فکر می کنم که مایه ی شعری و برایت به سماع می روم ... "من از شعرم .. من از شورم ... من از خورشید ِ بی نورم ...من از ماتیک و از ریمل ...من از برق ِ لبت کورم!" ... و پسرانه می گویم "اینجوری دوستم داری سیندرلا خانوم؟ اینجوری؟ دیوونه؟ الاغ؟ خر؟ عاشق؟" ... مرا و تمام ِ خودم را و تمامیت ِ تمام ِ خود ِ من را ... آنگونه که هستم؟ ...
"آره ... همه جوره دوستت دارم آقای شاهزاده ی بامزه!!" ...
و می روم و سیال ِ ذهن ِ تو را میانِ تردید های ِ همیشه مردانه ام گم می کنم.
- یه چله بس نبود علی؟!
- همیشه این شمس نیست که می ره ... بعضی وختا مولاناها کم میارن ... طاقت ِ نور ِ شمس رو ندارن .. مثه من که طاقت ِ شعرای ِ آخر ِ شبی ِ تو رو نداشتم ... این دفعه مرید فرار کرد .. نه مراد ...
- خراب تر ز دل ِ من ... علی جانم ... غم ِ تو جای نیافت ...
- غم ِ من ... عشق ِ من ... شعر های ِ من ... دروغ های ِ من ... می دانی یگانه ترینم؟ ... امروز به حمدالله .. از دی بتر است این دل ... دلیل ِ دردی ... دلیل ِ دلی ... دلیل ِ درد ِ دلی ... می دانی ...
- نمی دانم ... نمی فهمم...
می دانی بالابلند ِ من؟ ... در زندگی ِ ما آدم ها، همیشه دردهایی هست که مثل ِ خوره ... همیشه خاطره هایی هست که مثل ِ خوره ... همیشه دخترکانی هست که مثل ِ خوره ... و همیشه دلتنگی هایی هست ... که مثل ِ نبودن ِ تو ، جای ِ خالی شان با هیچ دردی، خاطره ای و دخترکی پر نخواهد شد ...
به نام خدا
زیر ِ پتو
به سیاهی ِ چشم هات
که پیدا نیست
سوگند می خورم ...
به نام خدا
با تخم ِ نداشته ی تو و
جیب ِ خالی ِ من
هرگز به همدیگر نمی رسیم!
و با این گرانی ِ مسکن ...
به نام خدا
قشنگی ِ بی حاصلی ِ قدم زدن های ِ همیشه گی مان
در امتداد ِ ولیعصر ...
به نام خدا
کنار ِ تو
بعد از آن همه خستگی
کمی خواب ...
به نام خدا
کوتاهی ِ نوشته هایم را
به بلندی ِ موهات ،
نمی بخشی هم به تخمم!
به نام خدا
کارم از کار گذشته دیگر!
خانه نشین ِ خاطره های ِ تو می شوم ...
به نام خدا
دلم به حال ِ دلت
که به حالِ دلم نمی سوزد ،
می گوزد ...
به نام خدا
بوی تو را ... نمی دهم!
بوی تو مال ِ من است ..
به نام خدا
سبک نمی شود این بغض هر چه نمی گویم ...
به نام خدا
"جنید را گفتند این سخن که منصور می گوید تاویلی دارد؟ گفت بگذارید تا بکشند که نه روز ِ تاویل است ... "
شبی از آن شب های ِ چند سال پیش، اعتقاد ِ نداشته ام را هفتاد بار ذکر ِ نام ِ تو کردم، که چه، که ببینمت، و قرار شد که اگر سر و کله ات پیدا شد، برای همیشه هر چه تو بگویی همان باشد ... حالا دیگر به گوساله هاپرست های سامری حق می دهم اگر معجزی را ، آن چنان که آنان دیده اند، باور نداشته باشند ...
یا الله ... شب اول که می گذشت، هنوز نمی دانستم چه قرار است از تو بخواهم ... گفتم سلامتی ِ آن هایی که دوست ترشان می دارم و آرزوی ِ اینکه اتفاقی بیفتد بعد ِ این شب ها ... یا محمد ... شب ِ دوم یادم می آید، تمام به "لَإنَّ العافیةِ اختیاری و البلاء اختیارهُ و انا لا اختار ُ اختیاری علی اختیاره" گذشت ... یا علی ... شب ِ سوم، تمامی ِ سعی ام این بود، که تا خروسخوان، حتی یک بار هم انکارت نکنم ... سعی قشنگی بود و موفق شدم ... یا فاطمه ... شب ِ چهارم گریه کردم از ترس اینکه سه شب ِ دیگر هم بگذرد و واقعا اتفاقی بیفتد! من به معجزه اعتقادی نداشتم ... می ترسیدم ... داشت اتفاق هایی می افتاد ... می شنیدم که صدایی می گفت "لا تَخَف" ... یا حسن ... ذکر هایم را بلند بلند می گفتم که صداها را نشنوم ... " بصدق یا حی یا قیوم ... یا لا اله الا انت ... اسالک ان تحیی قلبی بنور معرفتک ابدا "... یا حسین ... " گفتند دلتنگی مکن که جز خیر نبوَد؛ چون بیاید ما ترا خبر دهیم" ... آمدنش را احساس می کردم ..." سبحانی ما اعظم شانی " شده بود واو و قاف و تای ِ وجودم ... یا صاحب الزمان ... سحرگاه ِ روز هفتم بود ... ذکرم کامل شده بود ... یا الله ... یا محمد ... یا علی ... یا فاطمه ... یا حسن ... یا حسین ... یا صاحب الزمان یا فارس الحجاز ... ادرکنی ... یا ابالقاسم ... ادرکنی ... یا اباصالح المهدی ادرکنی ادرکنی ادرکنی ... و لا تُهلِکنی ...
خواب از چشم هام رفته بود ... پنج ِ صبح بود ... برف می آمد ... رفتم بخوابم، نشد ... زدم بیرون ... منتظر بودم که چه شود نمی دانستم ... هیچ نشد ... باور کنید هیچ اتفاقی نیفتاد ... آن روز عادی گذشت و دو سال و چند ماه ِ دیگر هم تا امروز گذشته ، و بگذارید من به شما اینطور بگویم که هیچ اتفاق ِ خاصی نیفتاد ... اصرار دارم که حرفم را باور کنید، چون اگر غیر از این چیزی بگویم، همه چیز خراب می شود ...
"ندیمی غَیرُ منسوب ٍ الی شیء ِ من الحیف ِ سقانی مِثلَ ما یَشرِب کفِعلَ الضیف ِ بالضیف ِ
فلما دارت ِ الکأس ُ دعا بانطع ِ و السَیف ِ کذا من یشرب ِ الراحَ مع التِّنّین ِ بالصَیفِ "
به نام خدا
زمانه ی ما ، کمی به طبیعت ِ طبعش بدهکار است ...
در میانه ی جنگیدن ها و نجنگیدن های بشر با خویشتنِ خویش ، و در میانه ی ایسم ها و ایست ها و انقلاب های بورژوازی و کارگری ، همواره چیزی که ذهن ِ معمولی ِ مرا به خودش می کشاند، جایگاه ِ "خواستن های غریزیِ" بشر، بدون ِ مصلحت اندیشی های دیپلماتیک است. نیز، در این بازار ِ پر غوغای ِ مجازی گری و حضورشکنی ِ انسان ِ مدرن، تنها چیزی که دستگیر ِ آدمی می شود، تنهایی ِ تبعید از "فراغت ِ بی مآل اندیشی " ست...
رهایی از دانستگی(١)، غایتِ انسان ِ فاضل، در مدینه ی فاضله ای ست که آن جا، خبری از "مصاحبه ی من ِ مستعار با من ، در وبسایت ِ من ِآنلاین" (٢) وجود ندارد ... جایی که سیاست ِ خارجی اش را، قیمت ِ نفت تعیین نکرده و انتخاب ِ همسرش، بر پایه ی جمله ی آغازین ِ رمان ِ "غرور و تعصب " (٣) نیست ...
در خودم و همراهانم اثری از ابن الوقتی نمی بینم، و تمام ِ آرزویم بازی کردن در سکانس ِ معلق شدن است، مانند ِ کیسه ی فریزری در جریان ِ هوا (۴)... چه، سال هاست برای خودم با دوربین ِ دو مگاپیکسلی ِ گوشی ام فیلم کوتاهی نساخته ام، و شعری، آن چنان که دلخواهِ دلم باشد، نسروده ام ...
پاره - حرف هایم را کوتاه می کنم به نتیجه ای از این دست ، که جایگاه ِ "من" در عصر ِ فردگرایی ، بیشتر از هر چیز ِ دیگری متزلزل است و گذار ِ انسان به فرا انسان ِ نیچه ای، با عرض ِ تاسف، بدجور در نطفه خفه شده است ...
١ - نام کتابی از کریشنا مورتی . ٢ - تعبیری از دوست عزیزم ش. ط. ٣- "حقیقتی ست تایید شده ی جهانیان، که مردی مجرد و دارای وضع مالی ِ مناسب، بهترین گزینه برای طلب کردن ِ همسر است" . ۴- سکانس ِ جهانی ِ امریکن بیوتی . ( اصلا حالا که دارم بهتر به آن فیلم دقت می کنم، می بینم تمام گزافه گویی های من، به شکلِ شاهکاری تکرار ناشدنی، یکجا در امریکن بیوتی و سیر تطور شخصیت اصلی اش جمع شده اند. بگذریم. )
به نام خدا
اصولا از اینکه دیوی در جان ِ آدمی باشد و مهار نشود، دل ِ خوشی ندارم ... اما می دانم که هست ... و نمی دانم قرار است با چند نوع غذا سیر و با چند نوع زن ارضا نشوم ... اینکه "نشوم" برایم هراس می آورد و اصولا احتمال ِ وقوع ِ این فکرها برای من ِ یک-نوع-طلب کمی عجیب است... سلیقه ی شخصی ام این است که مزه های جدید را آزمایش نمی کنم ... از بین ِ شکلات ها مثلا از ابتدای عمرم عاشق کیندر بوده ام ...
مشکل ِ دیگرم، خاطراتی ست از آن عطرهای اولی که – فرض کنیم- در ذهنم مانده ، و با شروع ِ رابطه ای جدید قرار است ( باید؟)، فراموش شوند و یا توامان (!) ادامه یابند... در هر دو حالت، آن رابطه ی جدید را آن قدر برایم عذاب آور می کنند که ترجیح می دادم شروعش نکرده باشم ... روی خودم مثال می زنم که کلی فرضم نکنید ...
خوردن ِ همیشگی ِ کیندر برایم جذاب است، و البته ، همیشه هولی عظیم در دل دارم از اینکه اگر روزی دیگر احساس کنم این کمپانی، به کیفیت ِ سابق شکلات تولید نمی کند، قرار است ادامه دهم یا مثلا روی آورم به کیت کت ... اینکه اگر شریک جنسی ام دیگر نیازهایم را برآورده نکرد، باز هم به بهانه و بهای چند سالی که با او شراکت ِ جنسی داشته ام،( مغالطه ی معروف ِ کنکورد) ، با او خواهم ماند یا نه؟ یا اینکه اگر بحران ِ اقتصادی، کیندر را از 650 تومان به 2000 تومان برساند، باز هم خاطرخواهش خواهم ماند یا نه؟ و اینکه اساسا، ( اگر دریابم که کیندر خوب نیست و نِستله بهتر است،) ترفیع ِ رابطه و ترمیم ِ انتخاب ِ گذشته، خیانت است، تنوع خواهی است یا عقل گرایی؟ ... باز هم به خودم که بر می گردم، احتمال ِ خاطرخواهی و پایبندیِ کیندر ِ گران را می دهم، اگر در طول ِ این سالهای ِ شراکت ( جنسی و غیر جنسی!)، ثابتم شده باشد که طرفم ، کیندر ِ اصل است، نه شوکوپارس، آناتا و یا شیرین عسل...
درباره ی تنوع طلبی و زیاده خواهی، حرف هایم را کوتاه می کنم به این پاراگراف زیبا از دوست خوبم، شدیدا: [فرض کنید] کسی را که کوهنوردی دوست دارد و در سفری از کنارِ کوهی رد میشود که قبلاً ندیده بوده است. تسلیمِ وسوسهی فتح میشود، و میکوشد به قدرِ وسع. حالا کوهنوردِ دیگری را تصور کنید که حوصلهاش سر رفته و میخواهد کوهِ جدیدی پیدا کند برای فتح. از نوعِ کوهنوردِ دوم بودن آرامشِ مرا کم کرده است. و البته هر دوی اینها سراغِ کوههای محبوبِ قدیمیشان هم میروند…
به نام خدا
بستن سایت ها را چه در ایران اسلامی باشد و چه در چین ِ کمونیست، دوست ندارم ... بستن ِ هیچ چیز را دوست ندارم ... خصوصا بستن ای که به بهانه ی ایدئولوژی باشد ... چند خط ِ امروز را می خواهم به مساله ی ایدئولوژی اختصاص دهم که به نوشته ی چند هفته پیشم درباره ی پلورالیزم هم چندان بی ارتباط نباشد ... این نکته درست است که صرف ِ "نداشتن ِ ایدئولوژی" هم خودش داشتن ِ نوعی ایدئولوژی ست، اما اگر هم چنین باشد، دنیای ِ امروز در انتخاب ِ ایدئولوژی ِ " ایدئولوژی نداشتن" گام برداشته است ... ضد ِ آرمانگرایی می تواند از ترجمه های ِ موفق ِ این طرز ِ فکر باشد ... در تاریخ، بسیار دیده ایم که حکومت های ِ ایدئولوژیک ِ استالین ِ روسیه و مائوی ِ چین و خمینی ِ ایران با شکست رو به رو شده اند ... ناکجاآبادگرایی، زن ستیزی، فیلترینگ، یکسان سازی و غیره و غیره از خصوصیات ِ این حکومت ها بوده است ...
و اما برگردیم به کشور ِ خودمان ... یکی از مساله های ِ پیرامون ِ حکومت های ِ ایدئولوژیک این است که سیاست و آرمان را تا جایی به هم مرتبط می کند که دم برآوردن از آرمان، دم برآوردن از سیاست تلقی شود ... پرواز ِ همای، مثلا، از خواننده هایی ست که ، هر چه شعرهایش را زیر و رو کرده ام حرفی سیاسی از آن دریافت نکرده ام اما همه ی دوستان و آشنایانی که به او علاقه دارند، او را خواننده ای سیاسی تلقی می کنند ... همای، در نظر ِ من بیشتر در سپهر ِ ایدئولوژی پرواز می کند تا در سپهر ِ سیاست ...
و اما مساله ی دین، مساله ای ست که در یک حکومت ِ ایدئولوژیک، یکسان سازی شده و از سطح ِ "دین" به سطح ِ "آیین" نزول می یابد... دین ِ اسلام، جایش را به آیین ِ شیعه ی هفتاد میلیونی ِ مستقل از همه ی مسلمانان ِ دیگر می دهد ... مارکسیسم، لنینیسم و مائوئیسم ِ مربوط به منطقه ی جغرافیایی ِ خودش می شود، تا جایی که تماما یادمان برود که مارکس، اصالتا آلمانی بوده است، نه چینی و روسی ... این چنین است که دین، افیون ِ خطرناکی می شود برای تهی کردن ِ ذهن، از هر مفهومی که مستقل باشد از جریان های سیاسی ِ حاکم بر جامعه ... پلورالیزم نفی می شود و تکنوازی ِ ناکوک ِ رهبران ِ بی اندیشه، مجالی برای ِ آواز ِ دیگران نمی گذارد ...
به نام خدا
سابقا ، و به خاطر نوع نگرش اساتیدی که در زمینه ی موسیقی داشتم ، عادتم این بود که خط هایی بکشم میان ِ بودن های متفاوت و اندیشه های ِ مخالف، و - برای مثال - نحله ی فکری الف را با ب در مدل ِ فکری ِ خوب-بد بررسی کنم ... متاسفم اما چه قدر در اشتباه بوده ام ...
این روزها، عمیق ترین موضوعی که افکارم را ورزیده می کند، مساله ی پلورالیزم است: و آن، مدلی ست از بودن، که مدل های ِ دیگر ِ بودن را نیز محترم می شمارد ...
الف فیلم های ِ موج ِ نو را نمی پسندد و اصولا سینمای ِ قبل و بعد از بریژیت باردو را در فرانسه ی 1950 دوست تر می دارد ... ب ، دیوانه ی باردو است و همین پریروز "و خدا زن را آفرید" را برای بار دهم دیده است ... این دو با هم به نتیجه ی مشترکی نمی رسند و یکدیگر را محکوم می کنند که "تو سینمای ِ مفهومی را نمی شناسی!" ... حال، تمامی ِ زیرساخت ِ بنیادی ِ دست ِ کم خود ِ من از پلورالیزم، با این دو پرسش ِ کوتاه مشخص می شود که " آیا علاقه مندی های ِ الف و ب در میزان ِ موفقیت، محبوبیت و شهرت ِ باردو تاثیری هم گذاشته یا نه؟" ... و اینکه " آیا عدم ِ علاقه ی الف به سینمای موج نو، می توانست موفقیت ِ گدار و باردو را در شاهکار ِ "تحقیر" کمرنگ تر کند - دست ِ کم در نظر ِ ب ؟ " ...
اینگونه نیست ... متاسفم که موج ِ نوی فرانسه موفق نبود، اما ... وجود داشت .. متاسفم که موسیقی ِ رپ، این روز ها سرطان ِ ریه ی شجریان را در نظرم مهم تر و غمناک تر می کند ... اما می کند ... متاسفم که "نگران نباش" رمان سال می شود و متاسفم که سیاست گذاری غرب در قبال ِ خاورمیانه ، هنوز هم استعماری به نظر می آید ... اما می آید ...
همه ی این "متاسف بودن ها" در کنار ِ "بودن ها"، رنگ ِ خود را می بازند . چه، آن چیزی که در درجه ی اول مهم است، بودن ِ بودن هاست نه چگونه بودن شان ...
مجال ِ پلورالیزم، در درجه ی اول، پذیرفتن ِ گوناگونی هاست، و در مجال ِ بعدی، با تمام ِ احترامی که برایشان قائل است و تعاملی که با آن ها دارد، از آن چه خود ِ او برنگزیده است ، دوری می جوید، و یا آن را به چالش می طلبد و از این کنش ها و واکنش های ِ غیر ِ خوب-بدی، انسان ِ پلورال را، با تجربه تر از انسان ِ پیش از پیدایش ِ پلورالیزم می گرداند ...
کوتاه ِ سخنم، تاکید بر کاربردی بودن ِ اندیشه ی متکثر ، و دموکراتیک بودن ِ ثانیه به ثانیه ی آن است ... پلورالیزم، کلاف ِ گمشده ی ما ایرانی ها، در تعامل با همسر، خانواده، جامعه و جهان است ... متاسفم ، اما هست! ...
به نام خدا
نیچه وعده داده بود که پیغام ِ معروفش، جز سردرگمی، سروشی برای بشر نخواهد آورد و او را تا مدت های مدید، در بهت و حیرت و بیگانگی قرار خواهد داد . کامو وعده داده بود که افسانه ی سیزیفی که از او به یادگار خواهد ماند، رساله ی نهایی ِ بشری ست، که هیچ نیست، الا پوچ ... نیوتن، خدا را محدودیت ِ قانون بخشید و فروید انسان را کوری ِ چشم ِ اودیپ . کپرنیک کیهان ِ آدمیت را کوچک کرد و آقای ِ داروین ِ دوست داشتنی، اصل و ریشه اش را زد. جین آستین و توماس هاردی و چارلز دیکنز جای خودشان را به ماری کوری و آلفرد نوبل و آلبرت انیشتین دادند تا همه چیز برای ِ پیشرفت ِ بشر (!) آماده شود . آری ... سرنوشت ِ بشر، اختراع ِ ژیلت بود و اکتشاف ِ آسپیرین!
و اما هنر، ( اگر ادبیات ِ را هم زیرمجموعه ی هنر بدانیم)، سرنوشتی نداشت جز گوشه گیری و انزوا، در عصر ِ برندهای ِ تجاری و مردمان ِ مصرف گرای شهری، که زمان ِ زیادی نداشتند برای ِ هملت ِ سیصد صفحه ای خواندن و نه گوشی برای شنیدن ِ اعترافات ِ آگوستین. شاملو در بستر ِ مرگ بود و هایدگر و دار و دسته اش ، تبار ِ دیالکتیک را در هم پیچیده بودند. فوکو و داریوش ِ آشوری، از ژورنالیسم بیشتر از زبان شناسی پول در می آوردند و رئالیسم ِ جادویی ِ آقای ِ ایکس، تنها کتاب ِ پر فروش ِ قرن بود . آری ... سرنوشت ِ بشر، اختراع ِ ژیلت بود و اکتشاف ِ آسپیرین!
سرعت، مفهوم ِ ماهوی ِ انقلاب ِ صنعتی شد و آقای ِ فورد، با تولید ِ روزی سیصد دستگاه اتوموبیل، هنوز هم از رقیب ِ دیرینه اش، آقای ِ ام جی، پنجاه دستگاه در روز عقب بود. ابررایانه، جای ِ چوب-خط را گرفت و بچه های مدرسه ای، شیلینگ هایشان را با لپ تاپ می شمردند – نه با انگشت ... مدرنیسم جای خودش را به پست مدرنیسم و پست مدرنیسم جای خودش را به اولترا مدرنیسم داد تا بشر از این همه نام نهادن ِ تکراری، احساس ِ لذت ِ افزون تری نماید . آری ... سرنوشت ِ بشر، اختراع ِ ژیلت بود و اکتشاف ِ آسپیرین!
جزایر ِ فارو، مستعمره اعلام شد، نیمی از آفریقا، به تصاحب در آمد و شیک پوشان ِ شسته رفته، سیاست ِ جهان را بلعیدند. نوبل، دینامیت شد و انیشتین، بمب. ادیسون، ابزاری شد برای شکنجه ی زندانیان ِ سیاسی. کافکا، مترجم ِ فارسی زبانش را در خانه ی پاریسی اش مسخ کرد. نیهیلیزم، کتاب ِ مقدس شد...
آری ... سرنوشت ِ بشر، اختراعِ ژیلت بود و اکتشاف ِ آسپیرین!
به نام خدا
خودآگاه ِ فردی و ناخودآگاه ِ جمعی مان را به دست ِ اهدافی سپرده ایم که هر روز و هر ثانیه ، لحظه به لحظه ی فرصت ِ شصت - هفتاد ساله ی زندگی مان را می کشند و تنها سودی که برایمان می آورند مدرک های ِ انباشته در کمد است و سندهای ِ خاک خورده در کشو...
علی (ع) ، "من نالَ استطالَ" را به زیباترین وجه ممکنی می گوید برای همه ی آنانی که حتی در زمان ِ "رسیدن" نیز ، باز دست از "طلب کردن" باز نمی دارند ... دارند و می خواهند ... می خواهند ، در حالی که دارند ...
کانت ، زندگی ِ هنرمندانه را در آزادی از چنگال ِ اهداف ِ متوالی می داند و فاتح ِ قله را به صرف ِ فتح ِ قله ، کوهنورد ِ ورزیده ای نمی داند ، چه ، قدم های ِ او قدم های ِ کوری ست که زاویه ی دید ِ بالا و پایین ِ قله برایش تفاوت ِ چندانی ندارد ...
نیچه اعتقاد دارد که "کسی که چرایی ِ زندگی را می داند با چگونگی ِ آن خواهد ساخت" ... و چه جمله ی هنرمندانه ای ست این عبارت ...
شازده کوچولوی ِ خودمان هم زمانی که به سیاره ی چهارم می رسد، تاجری را می بیند که مدام سرگرم ِ حساب و کتاب ِ ستاره هاست و زمانی که از او دلیل ِ تصاحب ِ ستاره ها را می پرسد، تاجر جواب می دهد که ستاره ها را می شمارد و روی کاغذ می نویسد و توی کشو می گذارد. سپس در کشو را قفل می کند و با خیال ِ راحت، بقیه ی ستاره ها را می شمارد تا به حساب ِ بانکی اش بیفزاید ...
هدفم موعظه نیست، که همه گی مان درگیر ِ چنین درگیری هایی شده ایم ، زیاد و کم ، اما آن چه فکر ِ این روزهایم را گرفته دغدغه ی هنرمندانه زیستن است... دلم می خواهد از بازه ی شصت ساله ی زندگی ام آن طوری که مناسب است بهره ببرم... بسیار در این مورد نوشته ام و بسیاری دیگر هم خواهم نوشت ...
به نام خدا
"کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی در ته کلاس ما می نشست که برای من مظهر تمام چیزهای چندش آور بود ،آن هم به سه دلیل ؛ اول آنکه کچل بود، دوم اینکه سیگار می کشید و سوم - که از همه تهوع آورتر بود- اینکه در آن سن و سال، زن داشت. !... چند سالی گذشت یک روز که با همسرم ازخیابان می گذشتیم ،آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالیکه خودم زن داشتم ،سیگار می کشیدم و کچل شده بودم" ...
دکتر شریعتی